Everything that kills me makes me feel alive.

Rosalie Alison Calleway

20.12.1990

Rosalie miała życie, jakiego mogła zazdrościć jej każda nastolatka. Wielkie uznanie pośród rówieśników, świetne oceny, markowe i drogie ciuchy oraz nowocześnie urządzony apartament w samym centrum Nowego Jorku. Niestety, sielanka i proste życie skończyło się, gdy skończyła siedemnaście lat. U jej ojca wykryto nowotwór płuc, a ze względu na późne wykrycie choroby było już za późno na podjęcie leczenia. Rak postępował z dnia na dzień, zbierając coraz większe żniwo. W końcu doprowadził do najgorszego. Śmierć architekta zaczęła szybko odbijać się na budżecie rodziny Calleway. Czynsz za sam apartament wynosił więcej, niż zarobki matki Rosalie, dlatego obie wiedziały, że nie mogą zostać w Nowym Jorku. Wyprowadziły się do rodzinnego miasta matki dziewczyny – Poulsbo, gdzie znajdował się dom po zmarłych rodzicach Carmen, matki Rosalie. Zamieszkały tam.

Młoda Panna Calleway z trudem zniosła przeprowadzkę. Nie mogła pogodzić się z tym, że zostawiła swoich przyjaciół oraz dotychczasowe życie. Dziewczyna zatem zaczęła się buntować, przez co jej charakter diametralnie się zmienił. Zaczęła sprawiać problemy w szkole, jej oceny znacznie się pogorszyły, a bójki z czasem stały się codziennością. Rosalie miała nadzieje, że swoim zachowaniem sprawi, że wraz z matką wróci do Nowego Jorku, jednak tak się nie stało.

Rok później Rosalie straciła również i matkę, która zmarła w wypadku samochodowym. Opiekę nad nią przejęła jej ciocia, siostra zmarłej Carmen. Rosalie była jej niezwykle wdzięczna za ofiarowaną pomoc, dlatego zdecydowała się nie sprawiać większych problemów i dawać od siebie jak najwięcej. Z racji, że dziewczyna miała już skończone osiemnaście lat zdecydowała się pójść do pracy. Ze względu na znajomości ciotki rozpoczęła pracę kelnerki w „Hewer Shack”, gdzie pracuje również do tej pory.

Dziewczynie udało się ukończyć szkołę średnią z dobrymi ocenami i świetnie zdanym egzaminem kończącym liceum. Dostała się na uniwersytet medyczny w Seattle, gdzie studiuje zaocznie ze względu na pracę w „Hewer Shack”. Po sprzedaniu rodzinnego domu udało jej się kupić skromne mieszkanie w Poulsbo i zaoszczędzić trochę pieniędzy. Dla dziewczyny nie ma rzeczy niemożliwych, jest otwarta na nowopoznanych ludzi i twardo stąpa po ziemi, pomimo tego co ją spotkało w życiu. Uważa, że skończyła z przeszłością, jednak w głębi duszy wierzy, że któregoś dnia uda jej się wrócić do jej ukochanego, tętniącego życiem miasta.


Hej, zapraszam do wątków! ;)